Wszystkie grzechy polskiej policji - Marcin "Borys" Miksza bez cenzury.

Miksza szczegółowo opisuje, że przed każdą realizacją odprawiał zespół, mówiąc: 'Mamy mu zrobić taki koncert życzeń, że on to zatrzymanie ma zapamiętać do końca swojego życia'. Chodziło o symfonię dźwięku, tempa i zaskoczenia – nagłe rozbłyski, huk granatów, wbiegnięcie z wielu stron, czasem wyważenie drzwi. Dawało to efekt psychologicznego zmiażdżenia, którego sąd nie był w stanie zrównoważyć. Opowiada historię z Gdańska: gdy podejrzany nie chciał otworzyć drzwi, jego ludzie zrobili boczne wejście, czym całkowicie go zaskoczyli. Podkreśla, że nikt nie został przy tym pobity – użycie siły ograniczało się do obezwładnienia, a prawdziwy przekaźnik strachu tkwił w widowiskowości, nie w bólu fizycznym. Technicy obstawy losowali, kto będzie nagrywał akcję telefonem, bo uwielbiali patrzeć na profesjonalnie wykonane wejście.

Miksza ilustruje to historią z Brodnicy: mężczyzna, który w wigilię zaatakował tasakiem ekspedientkę, by ukraść pieniądze na świąteczne prezenty dla konkubiny i dziecka. Gdy go namierzyli, Miksza zamiast siłowego zatrzymania wszedł do warsztatu, przyklęknął przy kanale i spokojnie powiedział 'cześć'. Klucz wypadł facetowi z ręki. W drodze do aresztu nie prowadzili klasycznej indagacji – rozmawiali o samochodzie, a podejrzany sam zaczął mówić o tym, co zrobił. Dzięki temu funkcjonariusz zrozumiał, że sprawca nie był psychopatą, lecz zdesperowanym człowiekiem, który działał pod wpływem skrajnych emocji i od tamtej pory nie spał. Ta rozmowa diametralnie zmieniła nastawienie Mikszy – przestał widzieć w nim bandytę, a zaczął dostrzegać złamanego człowieka. Podobnie działał w sprawie studenta-dealera, który sam zapytał, czy interesuje go, dlaczego zaczął handlować narkotykami – i opowiedział o śmierci obojga rodziców.

Miksza podkreśla, że policjanci często traktują informatorów jak odpadki – on tymczasem starał się im pomóc jako kolega, np. gdy mieli problemy prywatne. Świadomie decydował się nie odsyłać ich z paragrafem, tylko wysłuchać i doradzić w granicach prawa. Uważa, że to dzięki temu źródła były mu wierne przez lata. Dbał o ich anonimowość tak bardzo, że nawet teraz nie zdradza szczegółów, by nie narazić ich rodzin. W przypadku historii z lasem, gdzie pomógł mu funkcjonariusz służby więziennej, ten człowiek miał potem problemy zdrowotne i został oszukany przez państwo – Miksza do dziś czuje gorycz, że system potraktował go jak śmiecia. Przestrzega, że bez szacunku źródła szybko stają się wrogami, a ich bezpieczeństwo jest nadrzędne.

Miksza szczegółowo opowiada o swoim procesie przygotowania: przed spotkaniem badał, jak cel się ubiera, co może go w nim zirytować, czy jest pedantem, czy luźnym facetem, czy lubi tatuaże. Na tej podstawie tworzył własny wizerunek – nie przychodził w marynarce, tylko tak, by wzbudzić zaufanie. W trakcie rozmowy każdą wymianę zdań traktował jako lekcję o rozmówcy i natychmiast adaptował swoją rolę, nawet przestając być sobą, aby „urobić” drugą stronę. Podkreśla, że nie da się jedną rolą zdobyć każdego – każdy informator wymaga indywidualnej strategii. Efektem było nawiązanie niemal koleżeńskich relacji, ale przy zachowaniu ścisłych ram prawnych i pełnym szacunku – nigdy nie traktował informatorów jak odpadów, tylko jako partnerów, którym trzeba zapewnić bezpieczeństwo.

Przed każdą akcją tłumaczył swoim ludziom, że mają sprawić, by zatrzymany zapamiętał te kilka sekund do końca życia – to miało być piętno na jego skórze, bo Miksza wiedział, że później prokurator będzie miękki, adwokat może go wyciągnąć, a osadzony i tak trafi na państwowe jedzenie. Dlatego celem było, aby na sam widok policji na ulicy bandyta „moczył się ze strachu”. Opisuje, jak w Gdańsku, kiedy podejrzany nie chciał otworzyć drzwi, zrobili sobie boczne wejście. Cały zespół tak uwielbiał te akcje, że technicy obstawy losowali, kto ma bezpośrednio nagrywać telefonem, jak wyciągają go z samochodu. Mimo to podkreśla, że nigdy nikogo nie uderzył – zamiast pięści używał słów i sytuacji.

Opowiada o chłopaku bez matury, którego sam wprowadził do jednostki. Z czasem ten człowiek zaczął kraść pieniądze z funduszu operacyjnego. Gdy sprawa wyszła na jaw, BSW zamiast go ukarać, zwerbowało go jako kapusia – w zamian za bezkarność miał donosić na Mikszę. Przynosił wymyślone historie, np. że Miksza nosi „pęgi pieniędzy”, podczas gdy sam miał w portfelu dwie dychy na fajki. Najbardziej wstrząsnęło nim, że szefowie CBŚ przyjęli te anonimy za pewnik. Później ten sam człowiek, już po odejściu Mikszy, dostał warunkowe umorzenie w sądzie, co Miksza komentuje jako dowód na to, jak system nagradza kapusiów kosztem prawych funkcjonariuszy.

Miksza tłumaczy, że metody policyjne w Polsce nie zmieniły się od 20-30 lat – zmieniła się tylko technika. Każdy przestępca wie, że może być podsłuchiwany lub obserwowany, ale dopóki nie słyszy o tym bezpośrednio od policjanta, działa rutynowo. Gdy słucha podcastów byłych funkcjonariuszy, uświadamia sobie skalę zagrożenia i wycofuje się. Mówi, że sam kiedyś słyszał, jak przestępcy w celi czytali książki o nim i analizowali jego metody. Dlatego odmawia zdradzania, jak rozwiązał sprawę zabójstwa w lesie – wie, że sprawcy dalej są na wolności i mogliby rozpoznać siebie w opowieści, narażając rodzinę informatora. Uważa, że jedynie wewnętrzne szkolenia dla policji są uzasadnione, a publiczne „występy” byłych funkcjonariuszy to często próba lansu lub zemsty za zapomnienie.