Hubert Czerniak - IODINE / Everything you need to know about this important element!

Autor opiera się na badaniach dr. Abrahama, Flechasa i Brownteina, którzy podawali 12,5-50 mg jodu dziennie tysiącom pacjentów i nie zaobserwowali blokady tarczycy. Podkreśla, że dawka 12,5 mg (odpowiednik ok. 30 kropli 5% Lugola) prowadzi do optymalnego stężenia jodu w organizmie, ale niektórzy pacjenci zgłaszali subiektywną poprawę samopoczucia przy dawkach 50 mg (125 kropli 1%). Kilka dni przerwy w tygodniu pozwala nerkom i wątrobie nadążyć z wydalaniem uwolnionych toksyn. Przyjmowanie kropli na tłuszcz poprawia wchłanianie i osłania śluzówkę żołądka. Bardzo ważne jest rozpoczęcie od mniejszej dawki i śledzenie reakcji organizmu – jeżeli dobowa zbiórka moczu wykaże początkowo wysokie wydalanie jodu, a po miesiącu spadek, oznacza to wysycanie tkanek.

Mówca podkreśla, że sól jodowana daje jedynie fałszywe poczucie bezpieczeństwa – jod w niej szybko ulega degradacji (po otwarciu opakowania po miesiącu ubywa połowy), a jej przyswajalność jest rzędu 10%, w dodatku podaż jodku potasu jest za niska na potrzeby pozatarczycowe. Dlatego należy suplementować jod osobno, a sól nierafinowaną stosować jako nośnik chlorków. Zwiększone wydalanie metali ciężkich przez nerki i skórę (sauna) wymaga także odpowiedniego nawodnienia.

Prelegent przekonuje, że bez odpowiedniego zaplecza witaminowo-mineralnego detoksykacja jodem może być zbyt gwałtowna i wywołać przykre objawy. Przytacza, że szczególnie brom wydalając się przez nerki i skórę powoduje myśli samobójcze, depresję, bóle głowy i metaliczny posmak; witamina C (kilka gramów) wiąże wolne rodniki i pomaga w metabolizmie. Selen w dawce 200 µg zapobiega procesom autoimmunizacyjnym w tarczycy. Mówca ostrzega, że pacjenci z Hashimoto muszą mieć wysoką podaż selenu. Zalecany zestaw ma także podłoże ewolucyjne – nasi przodkowie otrzymywali te substancje razem z jodem z dietą morską.

Mówca dzieli się doświadczeniem z własnej praktyki: pacjenci z TSH kilkaset i FT3/FT4 na dnie, sami podnieśli D3 do 200-400 ng/ml i funkcjonowali normalnie. Zauważa, że podczas infekcji poziom 25(OH)D3 gwałtownie spada, co interpretuje jako zużycie witaminy D3 do walki z patogenem. Stąd przekonanie, że utrzymanie wysokiego stężenia daje przewagę immunologiczną i metaboliczną. Podaje, że takie postępowanie chroniło jego pacjentów przed grypą i innymi wirusami.

Mówca szczegółowo opisuje, że „efekt Wolffa-Chaikoffa” stał się dogmatem akademickim i podstawą limitowania jodu do 150–200 µg. W 1971 r. przeprowadzono jednak ewaluację tamtych badań – wykazano, że podanie 90 mg jodu (w płynie Lugola) w nadczynności tarczycy wywołuje fizjologiczną tendencję do normalizacji funkcji, co przeczy rzekomej toksyczności. Kolejne próby: dr Abraham, dr Flechas i dr Brownstein przez 3 lata podawali pacjentom 12,5–50 mg jodu dziennie – przebadano 4000 osób, nie stwierdzając ani jednego przypadku blokady tarczycy. Autor podkreśla, że wiele instytutów potwierdziło te wyniki, ale establishment medyczny ignoruje je, bo stoi w sprzeczności z interesami przemysłu farmaceutycznego.

Mówca opisuje, że spotkał osoby z TSH rzędu kilkuset, bardzo niskim FT3 i FT4, które wedle podręczników przeznaczone były do leżenia w łóżku. Ci ludzie jednak samodzielnie uzupełnili witaminę D3 do poziomu 200-400 ng/ml i funkcjonowali „jak rakiety”, spali 4-5 godzin na dobę, mieli lepszą pamięć, wzrok, słuch i odporność na infekcje. Wyjaśnia, że witamina D3 steruje ponad 2000 białkami (2000 genów) i że każda tkanka może lokalnie przekształcać 25-OH-D3 w aktywną 1,25(OH)2-D3, tworząc swoiste „warsztaty obrony” przeciwzapalnej i przeciwinfekcyjnej. Daje to teoretyczne podstawy dla idei, że przy niedoborze hormonów tarczycy wysoki poziom D3 przejmuje część ich funkcji metabolicznych.

Mówca szczegółowo opisuje mechanizm współzawodnictwa halogenków – brom, fluor i chlor jako lżejsze i bardziej reaktywne halogeny zajmują receptory jodu w tarczycy, piersiach, jajnikach, mózgu i błonach śluzowych. Brom znajduje się nie tylko w mące i środkach przeciwpalnych (PFC), ale i w napojach (np. Mountain Dew), a związki typu PFR długo utrzymują się w organizmie. Fluor łatwo przenika przez barierę krew-mózg u noworodków. Chlor wchłaniany przez skórę w czasie godzinnej kąpieli w basenie odpowiada wypiciu szklanki wody basenowej. Wypieranie jodu prowadzi do niedoczynności tarczycy, zaburzeń rozwoju mózgu, spadku odporności, chorób piersi i prostaty. Autor podkreśla, że ten toksyczny koktajl celowo zastąpił tani i bezpieczny jod.

Już po jednym dniu podawania 12,5 mg jodu (Lugol) poziom rtęci, ołowiu i kadmu w moczu wzrasta kilkukrotnie. Dla aluminium potrzeba dłuższej suplementacji, nawet miesięcznej. Jod ułatwia adaptację do stresów środowiskowych i koncentruje się na granicach organizmu (śluzówki, skóra, przewód pokarmowy), pełniąc rolę strażnika. Komórki odpornościowe (granulocyty) 300-krotnie zwiększają stężenie jodu podczas fagocytozy, wykorzystując go do utleniania patogenów przy udziale mieloperoksydazy i nadtlenku wodoru. Proces ten wymaga witaminy C. Autor łączy tę funkcję z ogólnoustrojową detoksykacją i obroną przeciwwirusową.